دوباره

امیر+یاسر+...

sonay1364 — Thu, 01 Nov 2007 13:10:13 GMT

بعد مدت ها بالاخره منم حوصله ی اینو پیدا کردم که بنویسم و انگیزه تو و شور و هیجان تو من رو به این کار واداشت. شاید قبل اونروز خیلی باهات حرف نزده بودم و لی چند ساعتی که اونروز من و تو فائزه باهم بودیم و از همه چیز حرف زدیم باعث شد که یکی دیگه به اونایی که خیلی دوسشون دارم و همیشه با انگیزه ی دیدن اونا چشمم تو دانشگاه اینور و اونور می چرخه اضافه شه!

لبخند هایی که می زنی، حرف هایی که با شور و هیجان می گی، فکرهات رو که همیشه برای اینو اونه و برام می گی و حتی عکس هایی رو که بهم نشون می دی باعث می شن که روز به روز باهات صمیمی تر شم و وقتی از دور می بینمت با شوق و ذوق تمام به طرفت بیام.

می دو نی یه چیزه مخصوص داری که فقط ماله خودته! لحن حرف زدنت!..لحن حرف زدنت رو خیلی دوست دارم و کلماتی که با لهجه ی خاص می گی! الان دارن تو ذهنم مرور می شن "می دانی وقتی می روم خانه مان..." وای ! می دونم که چقدر دلم برای این کلمات و حرفها تنگ خواهد شد ولی مطمئن باش من دلم رو به حال خودش رها نمی کنم و حتما چاره ای براش پیدا می کنم.

یادت هست که یه مدت بود می خواستی بچه ی ما شی؟ الان که فکر می کنم می بینم که خیلی دوست دارم ... و آیا هنوز هم روی حرفت هستی؟

تولدت مبارک!

sonay1364 — Mon, 09 Jul 2007 15:02:32 GMT

يكي بود، يكي نبود... 22 سال پيش تو يه همچين روزي تو يه خانواده، بچه اي به دنيا مياد كه اسمش رو مي ذارن "بهزاد". بهزاد كوچولوي ما خيلي بچه ي ساكت و آرومي بود، و به نقاشي هم خيلي علاقه داشت. سالها مي گذره و بهزاد قصه ي ما بزرگ و بزرگتر ميشه! اون امروز 22 سالش شده و زندگيش يه خورده تغيير كرده و زندگي يه نفر ديگه رو هم تغيير داده! علايقش با روزاي قبل فرق كرده! درست 6 ماه و 14 روز پيش يه نفر وارد زندگي اون شده و اونم وارده زندگي اون يه نفر! و الان اون يه نفر، داره براش، از دلش مي نويسه، از اينكه چقدر دوسش داره و چقدر خدارو به خاطر اين روز شكر مي كنه، اينكه 22 سال پيش خدا يه فرشته از فرشته هاشو براش فرستاد تا بعد 22 سال مال اون بشه، آرامشي رو كه با اون و در كنارش داره با كسي قسمت نمي كنه، و آرزو داره كه همه ي 18 تير هارو كنار اون باشه.

زیباترین عشق و دوست داشتن تقدیم تو و دل پاکت باد!

با این همه، دوست دارم

sonay1364 — Fri, 11 May 2007 16:00:18 GMT

یه چند روزیه حوصله ندارم! نمی دونم چمه؟ شایدم می دونم و نمی خوام چیزی راجع بهش بگم. اتفاقاتی که اخیرا تو این چن روز پیش اومده خیلی اعصابمو ریخته به هم! انقدرکه باعث شد اونروز گریه کنم. ولی وقتی به تنها چیزی هم که باعث دلگرمیم می شد و فکر کردن بهش آرومم می کرد فکر می کردم اعصابم بیشتر مي ريخت به هم

چند ماهی می شد که حالم خیلی خوب بود و اگه هم یه لحظه بد می شد گرمی وجود تو و حرفات آرومم می کرد ولی اونروز از هیچ کدوم از اونها هم خبری نبود. البته چشم های نگرونت بهم می گفتن که یکی هست که همیشه به فکرمه ولی من اونروز نمی تونستم سراغشون بیام چون ...

ولی آخر سر باز هم همون چشما شدن مرحمم، شدن مونسم و من امروز بی هیچ دلیلی دلتنگشونم

30 ام فروردین

sonay1364 — Fri, 20 Apr 2007 10:27:18 GMT

...

sonay1364 — Sun, 18 Mar 2007 07:42:44 GMT

اونروز جلسه داشتيم. بعد اتفاقات جشنواره صميميت بين بچه ها بيشتر از هميشه شده و اين خيلي خوشحالم مي كنه. ديگه همه يه جورايي باهم خواهر برادر شديم و البته دو تا مامان هم داريم كه همه مي دونن كين!!! فائزه طبق معمول جلوي بورد ايستاده بودو مديريت مي كرد، سعيده رو به بچه ها نشسته بود و حرف هاي مدير رو تائيد مي كرد. بهزاد مشغول نوشتن صورت جلسه بود، من مشغول عكاسي و شكار لحظه ها از دكورهايي كه ياسر با نشستن جلو پنجره به بدنش مي داد، ميترا مثل هميشه آروم يه گوشه اي نشسته بود و بعضي وقت ها يه تيكه هايي مي پروند، سولماز و مرضيه هم همينطور، امير مثل هميشه قيافه اي جدي يه خودش گرفته بود و با دقت به حرفهاي مدير گوش مي داد، باورم نمي شد ولي وحيد مي خنديد و حتي بعضي وقت ها شوخي هم مي كرد... خوشحال بودم، خوشحال از اينكه وحيد رو اينطور شاد مي بينم، ايمان خيلي شارژ بود طوري كه انقدر حرف زد كه فكر كنم همه ي بچه ها كلافه شده بودن ولي تلاشش به ثمر نشست و تقريبا همه ي تيترها ي انتخابي پيشنهاد ايمان بود، نمي دونستم كه اينهمه انرژي رو از كجا آورده ؟!!! پشت سر هم سوخت مي سوزوند و دي اكسيد كربن همراه با صوت توليد مي كرد، احسان خسته از راه رسيده بود ، فكر كنم رفته بود دنبال كاراي پخش فيلم. آرش كه فقط اومد و شيرينشو خورد (شيريني اي كه به خاطر برنده شدن ميترا تو جشنواره، با هر مصيبتي كه مي شد ازش گرفتيم!!!) و رفت (كتي بي چوري بتي كه فارسيش مي شه دهاتي به يه نون بنده )، راستي يه عضو جديد هم داشتيم... فرشيد هم آروم يه گوشه نشسته بود و بعضي وقت ها وظيفه ي مهار ايمان رو انجام مي داد( اميدوارم امواج ايمان هنوز تو بدن فرشيد نمونده باشه!!!)

4 ام فرودين حدود 4 ماه مي شه كه من وارد گروه پرواز شدم... مي خوام قبل تحويل سال همه ي دعاهامو اينجا بنويسم كه موقع تحويل بگم همونايي كه تو وبلاگم نوشتم:

1- دعا مي كنم برا فائزه، مامان عزيزم كه هميشه همينطور تلاشگر و پر انرژي باشه و كنكور ارشد قبول شه وهميشه تو زندگيش موفق باشه و در ضمن بتونه مجوز نشريه رو از اون يه نفري كه مي گفت هر چه زودتر بگيره!!!

2- دعا مي كنم برا سعيده، مامان بزرگ عزيز كه قلبش هميشه همينطور مهربون بمونه و هميشه به فكر ديگران باشه و تو زندگيش موفق باشه.

3- براي بهزاد عزيز تر از جانم كه خدا هر چي مي خواد بهش بده.(البته معلومه كه چي مي خواد، اينجا يه ذره بدجنسي كردم.)

4 – براي دادش گلم امير كه هميشه تو زندگيش موفق باشه و يه خانوم made in uromia پيدا كنه كه خيال آبجيش راحت شه. ( با يك تير دو نشان!!!)

5- براي ياشار عزيز كه ارشد قبول شه خودشم اروميه و بياد و كنار ما باشه، مثل گذشته.

7- براي فرشيد بالام كه هميشه شاد باشه چون اصلا قيافه ي ناراحت بهش نمياد و من نمي تونم اون رو تو اين قيافه ببينم.

8- براي احسان بالام كه اون هم هميشه موفق باشه(مخصوصا تو درسهاش) و اينكه خدا منو ببخشه كه تو تربيتش يه ذره كوتاهي كردم و ديگه اينكه يه ذره از گيرهاش كم شه و به هر چي مي خواد برسه. ( اميدوارم اون چيزايي كه مي خواد نقيض چيزايي كه من خواستم نباشه!!)

9- براي ميتراي عزيزم به خاطر اينكه يه ذره از غصه هاش كم شه و شادي جاي همه ي اونارو بگيره.

10- براي سولماز و مرضيه ي عزيز براي اينكه خدا هيچ وقت از همديگه جداشون نكنه و به هر چي مي خوان برسن.

11- براي داداش جديدم، وحيد كه هميشه بخنده، چون اين خندش خيلي خوشحالم مي كنه.

12- براي ايمان كوچولوي عزيز كه همينطور پر انرژي بمونه و به قول احسان بعد غني سازي بشه ازش استفاده كرد.

13- براي فرزين و ديبا (يا به قولي ديبي) عزيز كه هميشه در كنار هم باشن وشاد. وبه هم برسن. (خدايا اين دعا را شامل حال ما هم بگردان!!!)

14- براي محمد به خاطر اينكه خدا به صراط مستقيم هدايتش كنه.( آآآآآآ مين يا رب العالمين)

15- براي داداش عزيزم ياسر كه هر جا كه هست خدا يارش باشه و در كنارش، و هميشه موفق باشه و هيچ وقت خواهرش رو فراموش نكنه. (من كه هيچ وقت فراموشش نمي كنم.)

sonay1364 — Sun, 18 Feb 2007 03:56:18 GMT

امير راست مي گفت! واژه ها نمي تونن يه همچين احساساتي رو بيان كنن و حتي اگه هم واژه ها اين كار رو بكنن شايد براي بسياري از آدم ها اينجور احساسها قابل فهم نباشه. ولي شايد براي من و امير اين احساس خيلي محسوس باشه. احساسي كه بعد اونروزبين هردومون بوجود اومد. احساس خواهر برادري! احساسي كه بارها تجربش كردم ولي شايد هيچكدوم به پاكي احساس امير نبودن!

باور نمي كني امير، بعد اون off هات كه خوندم و بعد حرف هايي كه بينمون ردو بدل شد; نمي دوني چه احساس خوبي بهم دست داد، احساسي كه تا حالا به اين خوبي و پاكي تجربش نكرده بودم! بعد اينكه فهميدم تو به خاطر دلتنگيت اونروز ناراحت بودي و بعد اينكه بهم گفتي رفتن من رو به رفتن خواهرت تشبيه كردي، پاكي وجودت و احساست رو حس كردم و چقدر برام خوشايند بود كه يكي من رو تا حد خواهرش بالا مي برد! چقدر برام دلچسب بود كه يادآور خواهرت برات بودم. ولي بايد بگم كه حرفات كه بوي دلتنگي مي داد من رو هم دلتنگ كرد ولي يادته بهت چي گفتم؟! يادته داداشم؟! آره داداشم! شايد بهترين واژه اي كه مي شه تورو باهاش خطاب كرد. بهت گفتم كه هيچ وقت فراموشت نمي كنم، نه تنها تورو... من هيچ وقت فائزه ي عزيزم، سعيده ي مهربونم، امير پر از احساس رو، احسان دوست داشتني رو، فرزين خوش قلب و مهربون رو، ياسر با مرام رو فراموش نمي كنم. بهزاد كه جاي خود داره!!!

واقعا خيلي خوشحالم كه مي بينم هنوز هم يه همچين احساساتي هست، احساساتي مثل احساس بين من و امير، بين من و ياسر، بين احسان و سعيده و بين خيلي هاي ديگه تو اين دنيا و خيلي خوشحالم كه من هم يكي از اين خيلي ها هستم.

sonay1364 — Wed, 07 Feb 2007 11:16:18 GMT

خيلي از اون روز ميگذره! ولي مي خوام خاطرشو بنويسم تا براي هميشه تو دفتر زندگيم ثبت شه. چهارشنبه بود.4 بهمن! درست يه ماه از اون واقعه مي گذشت. از اون روزي كه از صبحش استرس داشتم. البته فكر كنم استرس فائزه(از نوع ظريفي) و مرضيه بيشتر بود و همين باعث مي شد تا استرس من هم زياد شه. از و قتي يادم مي ياد اين مرضيه باعث افزايش استرس من بوده! كلاس كه تموم شد ( البته اگه درست يادم مونده باشه كامپايلر داشتيم و همه ي جزوه رو از رو فائزه نوشتم! چون اصلا نمي فهميدم استاد چي ميگه؟!)( باز خدارو شكر قبلا توسط دستهاي پنهان تا حدودي از ماجرا اطلاع داشتم)، بعدش قرار بود به يكي تك زنگ بزنم تا بياد و حرفشو بگه. دستم رو دكمه ي گوشي بود ولي براي تك زنگ زدن دودل بودم! هي مي گفتم بزار يه ذره بعد... بالاخره با زودباش زودباش فائزه و مرضيه تك زنگ زدم. بهزاد اومد. راه افتاد تا بره و من بايد همراهيش مي كردم. انقدر هول بودم كه كيف و كلاهم رو هم با خودم برداشته بودم كه با سوال بهزاد به خودم اومدم و وسايلم رو گذاشتم تو سايت و با گو شه ي چشمم، لبخند پر از شيطنت فائزه و مرضيه رو ديدم. (يكي طلبتون!!!) بعدش با بهزاد رفتيم حياط. بهزاد شروع كرد به حرف زدن... از هوا حرف مي زد كه بعدا بهم گفتش كه اولين باري بود كه در مورد هوا تو مكالمش با يكي حرف زده! يه ذره كه جلوتر رفتيم صدام كرد؟! "خانوم ايماني آذر؟"(اون موقع هنوز خانوم ايماني آذر بودم!!!) بر گشتم و بهش نگاه كردم... با صداقت و خلوص و پاكي تمام بهم گفت "......" تو اين حرفش تموم صداقت هاي دنيارو، تمام پاكي هاشو، تمام خلوصشو ديدم. سرم رو از خجالت پايين انداختم و گفتم بايد فكر كنم. حدود ده، بيست دقيقه اي سكوت بين ما حاكم بود و من فكر مي كردم... به چند روز قبل و روزهاي قبل تر از اون. به اون روز هايي كه تو جلسات و بعد جلسات متوجه نگاه هاش بودم، نگاه هايي كه انقدر نفوذ داشتن كه از سنگينيشون نمي تونستم سرم رو بلند كنم. به شكلات هايي كه تو كيفم جمع شده بود و همه ي اونارو بهزاد برام خريده بود. به روزهاي قبل كه تقريبا بهزاد هر روز به يه بهانه براي ديدنم به سايت مي اومد. به مطالب وبلاگش. تو اين چند دقيقه تقريبا همه ي اينها را تو ذهنم مرور كردم. خيلي برام سخت بود ولي بايد مهمترين تصميم زندگيمو مي گرفتم. با تو جه به شخصيت و اخلاق بهزاد بالاخره تصميمم رو گرفتم.

و اونروز روز 4 بهمن، درست يه ماه بعد از 4 دي و ما تو كلاس 207 جمع شده بوديم. تقريبا بيشتر بچه ها امتحاناتشون تموم شده بود و امير هم اونروز امتحانش تموم شد. صبح اونروز با بهزاد برا خريدن شيريني به قنادي بي بي رفته بوديم و چون شيريني تر نبود مجبور شديم دانماركي بگيريم. ماه محرم بود و همه سفارش حلوا و خرما و شمع سياه مي دادن و ما هم... براي اونروز همه رو دعوت كرده بوديم و به غير از اهالي پرواز مريم ، مرضيه، فربد، فائزه، سامان ، فرشيد، آناهيتا، علي هم بودن. كلي عكس گرفتيم و كلي خوش گذشت. پذيرايي به عهده ي بهزاد بود و من هم قرار شد بعدا ظرف ها رو بشورم!!!

قرار بود هيچكس از موضوع خبردار نشه و به قول خارجكي ها سوپرايز شه!!! ولي فكر كنم امير و فرزين تنها كسايي بودن كه كامل از موضوع خبر نداشتن (البته يه بوهايي برده بودن!). چشاي براق فرزين نشون مي داد كه چقدر خوشحاله. امير هم اولش يه ذره ناراحت بود كه دليلش رو نمي دونستم، ولي گفتش به خاطر امتحانه! بعدش هم كلي نشستيم با بچه ها حرف زديم و به خاطر قبولي احسان تو يكي از امتحانا كه اولش قرار بود پيتزا بيفتيم ولي بعدش به ساندويچ تقليل يافت و در آخر سر به دليل نبودن نون به چيپس راضي شديم. و نمي دونم اين وسط جريان چي بود ؟!!!(آيا احسان راضي نبود و يا اينكه آيايي ديگر دارد؟؟؟!!!!) ولي معده ي من به دليل خوردن چيپس فلفلي بدجوري درد كرد و مجبور شدم برخلاف ميلم به خونه برگردم. موقع خداحافظي متوجه شدم كه قيافه ي امير يه طوري شد ولي در اون لحظه دليلش رو نفهميدم ولي بعدها فهميدم كه چه دليلي داشت كه اينجا نمي گم و دوست دارم كلا يه مطلب رو بهش اختصاص بدم كه احتمالا مطلب بعدي باشه.

فقط برای تو ...

sonay1364 — Sat, 13 Jan 2007 17:13:18 GMT

یلدا بازی

sonay1364 — Sat, 30 Dec 2006 04:32:53 GMT

1- تو بچه گي خيلي توپول بودم و شكمو! بعدا نمودنم به چه دلايلي اينطوري ...

2- يادمه بابا اينا مي گفتن كه تو بچگي دخل يه تلويزيون رو آوردم! و همچين ماهرانه اين كار رو كردم كه هيچ آسيبي به خودم نرسيده! ( جريان اين بوده كه تلويزيون رو با روميزي كشيدم و تا ديدم داره ميفته روم براي حفظ جان! چهار دست و پا فرار كردم.)

3- يادمه مامان بزرگم مي گفت كه تو بچه گي هر وقت مي گفتيم برقص! مي رفتي زود دامن مي پوشيدي و بدون دامن هيچوقت نمي رقصيدي!!!

4- تو بچگي هميشه با خواهرم بازي مي كرديم. وقتي خاله بازي مي كرديم من مي شدم عروس و خواهرم مي شد داماد! يادمه بعضي وقت ها با هم اسب بازي مي كرديم و خواهرم يه اسب سياه داشت با يه خال سفيد رو پيشونيش و منم يه اسب سفيد با يه خال سياه رو پيشوني!!!(چقدر دلم برا خواهرم و اون روزها تنگ شده!)

5- يادمه بچه گيا هر وقت مي رفتيم خونه ي مامان بزرگم با همكاريه دايي ها و خاله ها من و خواهرم مثلا خودمون رو مي زديم به خواب! كه بتونيم شب رو اونجا بمونيم! هميشه هم موفق مي شديم!

6- هر وقت دلم بگيره حتما يه سر مي رم خونه ي مامان بزرگم اينا! آرامش اونجا رو با هيچ جا عوض نمي كنم.

7- از و قتي رفتم دانشگاه و با مرضيه و فائزه (كه 4 سال تو دبيرستان با هم همكلاس بوديم) همكلاس شدم، دنيا برام يه رنگ و بوي ديگه اي داشت و اميدم و دلخوشيم اين دوستام بودن كه تو تموم شاديا و غم هام كنارم بودن.(دوستون دارم)

8- از وقتي كه تو دانشگاه بودم يادم مي ياد همه بهم مي گفتن مهربان! و حتي اسم مهربان هم روم گذاشته بودن.(ممنون از همه ي كسايي كه به من لطف دارن.)

9- بزرگترين و شايد بهترين اتفاق تو دانشگاه آشنايي با گروه پرواز و دوستاي خوبي مثل فائزه، سعيده، ياشار، امير، ياسر، بهزاد، محمد، احسان، فرزين بود كه هيچ وقت فراموششون نمي كنم. حتي وقتي بزرگ شدم!!!!!!!

10- الان وارد مرحله ي ديگه اي شدم ...

مي خوام اينجا به

1- هم پروازي هاي عزيزم " فائزه، سعيده، ياشار، امير، ياسر، بهزاد، محمد، احسان، فرزين، ميترا(2)، مرضيه(م)، سولماز"

2- دوستاي خوبم "فائزه، مرضيه، شمين"

3- همكلاسي هاي عزيز " فربد، كاوش، سعيد، جواد"

بگم كه خيلي دوستون دارم و خوبه كه هستين. هميشه باشين!

چقدر دلتنگتان هستم...

sonay1364 — Wed, 27 Dec 2006 12:37:55 GMT

امروز چهار شنبه بود، ولي دلگير تر از چهارشنبه هاي پيش ... ديگه از خنده هاي فائزه، قيافه ي جديش، لحن مهربانه ولي دستوريش كه آدم رو مجبور مي كرد هر حرفي رو كه مي گه با علاقه و اطاعت كامل انجام بده! تلاش بي وقفه اش، نگاه هاي مهربونش... از هيچكدوم خبري نبود! ديگه از سعيده با اون قيافه ي آروم و مصمم و مهربونش، با اون دلسوزي هاي به موقع و موثرش، از اون چشاي رنگيه خوشگل و مهربونه پشت عينكش ... از امير با اون جديتش، با كلمه هاي عجيب قريبش، با بحث هاي طولاني و جدي و شنيدنيش، از ياسر با لحن دلنشين حرف زدنش، قيافه ي گاه جدي و گاه پر از لبخندش، از بهزاد با اون مهربوني و احساسش كه همش پشت لحن جديش پنهان شده، از احسان با حرفاش كه تو ظاهر ... ولي تو باطن نشون مي ده كه چه قلب صاف و بي ريايي داره، از محمد با اون خنده ي با مزش و حرف هاي با مزه ترش، از فرزين با اون ابروهاش كه هميشه موقع خنده بالا ميندازه، با حرفاي قشنگ و خنده دارش... ديگه از هيچكدوم خبري نبود... و من دلتنگ همه ي اين دوستان كه آسمان هم با من هم نوايي كرد... چقدر سخت است دوري دوستان ...

خيلي دوستون دارم، همه تونو!